جاودانگى

نمی دونم با این وبلاگ چکار کنم. از قالب به هم ریخته و قدیمیش بدم میاد. از آدرس پرشین بلاگیش بدم میاد. از این که می دونم یک گوشه افتاده و داره خاک می خوره و منم دست و دلم به نوشتن نمی ره بدم میاد.

حیف که جرات حذفش را ندارم.

دلم می خواهد یک اتفاقی بیفتد که من از شادی به هوا بپرم،‌ جیغ بزنم و دور خودم بچرخم. شاید وقتی نفسهایم به شماره افتاد و یک گوشه ای نشستم و به ضربان تند قلبم گوش دادم حالم کمی بهتر شود. کمی بهتر از حال خرابم ...

دست و دلم به نوشتن نمی رود. نه حوصله نوشتن از اوضاع و شرایط موجود را دارم، نه دل و دماغ نوشتن از روزمرگی. گاهی وبلاگ را باز می کنم به امید اینکه معجزه شده باشد و کسی نوشته جدیدی به وبلاگ اضافه کرده باشد !!!

انگشتانت جادوگرند روی تن پر از درد من ... 

دقیقا نمی دانم چه شده،‌ ولی می بینم که با خیال راحت انبوهی کار را ساعت ١٢ شب رها می کنم و می روم توی رختخواب و تا ١٠ صبح بیرون نمی آیم. حتی وقتی که خورشید تمام سعی اش را برای بیرون کشیدنم انجام می دهد. خود شیفته شده ام ؟؟؟؟

می توانم ساعتها بنشینم و به این موسیقی گوش بدهم و ذهنم را رها کنم که برود هر کجا که دوست داشت. می توانم لیوان چایی سرد شده را ساعتها نگه دارم بین دستانم و با ذهنم بروم هر کجا که می رود.

حس جالبیه که آرزوی دوران نوجوانی آدم خیلی نزدیک به تحقق باشه. روح آدم پر می کشه و می ره خیلی دور،‌ به وقتی خیلی سبک بود،‌ بی خیال بود،‌ بازیگوش بود و نوجوان بود،‌ با همه دیوانگیش.

Destination anywhere, name the place and I 'll be there

pack a bag and we're out of here, let's run

یک کودک که از خون منه کیلومترها دورتر از من داره بزرگ می شه و  هر بار دیدن عکسهایش یادم می آورد که این گوشه دنیا خیلی چیزها را نمی بینم. بزرگ شدن او و پیر شدن خیلیهای دیگر.

ویدئوها را که می بینم اشک در چشمانم جمع می شود. اگر ایران بودم،‌ اگر دانشجو بودم، اگر ... ،‌ شجاعت شما را داشتم ؟

برای سلامتی همه تان نگرانم و بی تاب ...

یا بفرما به سرایم،‌ یا بفرما به سر‌ آیم.